واین خود نشانه ی فروتنی و بزرگ منشی الکاپیتانو، خاوبر بزرگ است.
پس از حضور در ترکیب باشگاه تالرز در اولین دیدار، سپتامبر 1992 مقابل 5000 تماشگر توانست موسسه کوردبا را با نتیجه ی دو بر یک شکست بدهد.
در مدت زمان اندکی او لقب ال پوپی را به خود اختصاص داد. تابستان بعدی او به طور سختی مصدوم شد اما این دلیل کافی نبود تا خاویر زانتی مبارزه را رها کند. او همچنان جنگید و جنگید تا به تیم ملی آرژانتین رسید. او پس از انجام 15 بازی ملی مورد توجه ماسیمو موراتی، رئیس باشگاه اینتر قرار گرفت و اولین قرار داد بزرگ و رسمی خود را با اینتر به امضا رساند.
او در 16 سال حضور خود در جوزپه مه آتزا موفق شد تا نام خود بر حافظه ی فوتبال که همواره افراد کوچک را زود فراموش میکند، طوری درج کند تا فوتبال هرگاه نام او را می شنود ناخواسته به احترامش بایستد.
او یکی از کسانی است که در سال 1998 در پاریس توانست با پیروزی برابر لاتزیو قهرمان جهان شود.
این جام اولین جام خاویر با اینتر به شما میرفت.
او به حدی از این پیروزی شوق داشت که در صاحبه با روزنامه ی گازتا دلو گفت:
"آن بازی را به عنوان بهترین بازی در طول 999 باری که در زمین حاضر بودم را هرگز فراموش نمی کنم."
البته در بین خاطراتش لحظات تلخ و دشواری دیده میشود. او در مصاحبه ای دیگر با روزنامه ی گازتا گفت:
"هرگز آن شکست تلخ برابر لاتزیو که در سال 2002 رقم خورد را فراموش نخواهم کرد. ما در آن بازی به طور ناباورانه ای باختیم و قهرمانی سری آ را از دست دادیم و همه چیز برای ما در آن فصل از دست رفت."
اما در کتاب لحظات زندگی کاپیتان، لحضات جذاب تری دیده میشود.
او و یارانش با قهرمانی های متوالی بین سال های 2006 تا 2010 که شامل قهرمانی در سری آ، جام حذفی، سوپر جام باشگاه های ایتالیا، جام باشگاه های اروپا و بالاخره فتح جام باشگاه های جهان است توانستند در تاریخ و دل هواداران همواره ماندگار و جاودان بمانند. او همواره توانایی خود برای رهبری اینتر و هر تیمی که در زمین بازی می کند را نشان داده است.
